γεια!

γεια! είμαι ζωντανή.

πράγματα που πρέπει να ξέρετε για μένα:

-είμαι κακή μπλόγκερ.
-έδωσα πανελλήνιες. τελείωσα. πέρασα.
-έχω ένα κάψιμο στο πόδι μου αυτή τη στιγμή, από εξάτμιση μοτοσυκλέτας.
-μου αρέσει να λέω μοτοσυκλέτα.
-στο κάψιμο έβαλα μπεπανθόλ, αλλά ο θείος μου που είναι φαρμακοποιός είπε ότι κάνει και η κονσερβοποιημένη σάλτσα ντομάτα, κατευθείαν από το ψυγείο.
-σήμερα διάβασα το 1/10 ενός βιβλίου ενώ ήμουν στο βιβλιοπωλείο. ήταν α) πολύ συναρπαστικό, β) πολύ ακριβό.
-η χωρίστρα μου ήταν εδω και 10 χρόνια στην δεξιά πλευρά του κεφαλιού μου. τώρα είναι στην αριστερή.
-δεν ξέρω γιατί κάνω αυτό το ποστ. ή μαλλον ξέρω: απλά ήθελα να κάνω ένα ποστ. οπότε γράφω ό,τι μου έρχεται στο κεφάλι, όπως μου έρχεται.
-αύριο πάω διακοπές! θα έπρεπε να μαζεύω. όπως καταλαβαίνετε, δεν το κάνω.

όχι.

Πρέπει να πας να διαβάσεις.
Δε θέλω.
Πρέπει να πας να διαβάσεις.
ΔΕ ΘΕΛΩ.
Πήγαινε να διαβάσεις!
ΔΕ ΘΕΛΩ!
Μα, θα πας να διαβάσεις?
Όχι.
Μα, αφού πρέπει να πας να διαβάσεις...
Όχι. Όχι όχι όχι ΌΧΙ.

Γουίθ λοβ.

Θα μπορούσα να σ' έχω φιλήσει. Ή να σ' αφήσω να με φιλήσεις εσύ. Θα είχε ενδιαφέρον.

Αντ' αυτού, μένω με την απορία. Σκέφτομαι πράγματα που δεν έγιναν, ζεστά χέρια και τη γεύση του τζιν.

(πολυ μποέμικο ακούγεται αυτό, χωρίς να είναι)
Και όσο το σκέφτομαι, τόσο πιο συναισθηματική γίνομαι. Λέω στον εαυτό μου: "μήπως έπρεπε να το'χεις κάνει;". Δεν ξέρω αν φταις εσύ ή εγώ. Μάλλον εγώ - δεν είσαι δα και ακαταμάχητος, ενώ εγώ ειμαι συναισθηματική (κωλοευαίσθητη) ούτως ή άλλως.
Όχι, καλά έκανα.
Αν ζαλισμένη παίρνω καλύτερες - πιο συνετές - αποφάσεις απ' ότι νηφάλια, κάτι δεν πάει καλά με μένα.
'Οπως και να 'χει: δεν το έκανα, και ήταν μια καλή απόφαση - δεν προδίδω κανέναν και τίποτα, κρατάω ακέραιη μια φιλία που θέλω να κρατήσω, δεν κάνω τίποτα που να μετανιώνω.
(και όποιος ηλίθιος πει για αυθορμητισμούς, ρίσκα, και αηδίες, θα του πω: κάθε κατάσταση είναι διαφορετική. Άσε με να κάνω ότι νομίζω.)
Τελικά; Κάτσαμε όπως καθόμασταν. Σου είπα όχι (τρεις τέσσερις φορές). Δεν φιληθήκαμε. Είπαμε βλακείες και φάγαμε τσιπς και από μισό τυροπιτάκι.
Και τι θα γίνει; Θα συνεχίσουμε όπως ήμασταν, φαντάζομαι. Θα σου δανείζω βιβλία. Θα με πιάνεις στα πράσα με τις ανασφάλειές μου και θα μου λες τι γαμάτο άτομο είμαι. Θα χαμογελάω σα βλαμμένο. Θα σε πιάνουν τα δικά σου και πρώτα θα σε βρίζω και μετά θα σε ρωτάω άμα είμαι πολύ κακιά. Θα τρολλάρεις. Θα λέμε βλακείες.
Το μόνιμο πρόβλημά μου είναι ότι θέλω να σε φιλήσω ή να σε βαρέσω. Εναλλάξ. Καμιά φορά και ταυτόχρονα.
Τώρα έχω επιστρέψει στη φάση που θέλω να σε βαρέσω.


Ουπς. Τώρα πάλι θέλω να σε φιλήσω.

(Ναι. Μάλλον θα σου 'γραφα καμιά ποιητική βλακεία τελικά.)

Ελπίζω να μην το δεις ποτέ αυτό.

Με εκτίμηση,
Εγώ.

ΥΓ. Σκάσε.

Μπορώ ν' αφήσω τα μαλλια μου πάρα πολύ μακριά , του είπε.
Εκείνος έγνεψε. Το δάχτυλο του διέτρεχε ακόμα τα μονοπάτια στην παλάμη της.
Θα είναι τόσο μακριά που θα με σκεπάζουν ολόκληρη. Τα πουλιά θα κάθονται πάνω τους και θα φτιάχνουν φωλιές. Θα είναι τόσο μακριά που θα σε χωράνε και σένα μέσα.
Εκείνος κοίταξε το μέτωπό της, γκριζωπό στο σκοτάδι, και τα μάτια της, που γυάλιζαν υγρά.
Θα μπορούσαμε να μείνουμε εκεί.
Γύρισε και τον κοίταξε, κι έκλεισε την παλάμη της γύρω απ' τα δάχτυλά του. Η γωνιά του στόματος της βάθυνε σ' έναν μορφασμό πριν μιλήσει. Αυτό που είπε ήταν αυτό που κι εκείνος σκεφτόταν, αλλά δεν ήθελε να πει (ό,τι ξεστομίζεις αποκτά άλλη αλήθεια).
Δε θα σταματούσε τον κόσμο απ' το να μπει.
Το ξέρω.
Έμειναν εκεί ξαπλωμένοι, με τα χέρια τους πιασμένα σφιχτα, ώσπου άρχισε να φέγγει και η αυγή έβαψε το μέτωπό της χρυσαφένιο.

Τις προάλλες η διπλανή μου με ρώτησε πόσες θερμίδες έχει ένα κριτσίνι. Εγώ την κοίταξα με κενό βλέμμα ("...μα είσαι ήδη οδοντογλυφίδα!!"). Μετά της απάντησε η μπροστινή και μιλάγανε για θερμίδες, υδατάνθρακες και ποσοστά ενέργειας. Και πετάχτηκε και η απέναντι(επίσης οδοντογλυφίδα) και είπε πως κι αυτή θέλει ν' αρχίσει δίαιτα. Και γω άκουγα φρικαρισμένη ("Μα τι λένε;! Είναι όλες τους συλφίδες! Εγώ που δεν είμαι; Τι θα 'πρεπε να κάνω;;τιστοκαλολενεγιατιταακουωαυταμηπωςμεθεωρουνφαλαιναματιλεωσταματανατιςακουςεαυτε!").

Ο μπαμπάς μου είπε ότι αυτά τα προβάλλουν τα περιοδικά και η τηλεόραση. Είναι βλακείες, μην τ' ακούς.

Η Β. είπε ότι μάλλον δεν κάνουν όντως δίαιτα. Απλά τρώνε το φαΐ τους αντί για πατατάκια.

Η Α. είπε: "Ρε απλά κάποιοι άνθρωποι είναι βλαμμένοι! Καλό μου παιδί, κι εσύ βλαμμένη θες να'σαι;"

Η μαμά μου είπε: "Καλά. Τώρα με αυτά τα μέτρα, θα πεινάσουμε όλοι ούτως ή άλλως."

μπλιέχ.

Η μαγική μου χώρα αυτή τη στιγμή: ένα τεράστιο κρεβάτι. Βλέπω όσες σαπουνόπερες θέλω (νταξει, όχι σαπουνόπερες, αν και το Downton Abbey είναι λίγο. Σαπουνόπερα, εννοώ). Κοιμάμαι, κοιμάμαι πααάρα πολύ. Ξυπνάω και χουζουρεύω κ βλέπω ανατολές κι ηλιοβασιλέματα απ' το παράθυρό μου. Διαβάζω ό,τι θέλω εγώ.

(άκυρο, αλλά νομίζω πως οι σοφιστές είναι λίγο αποδiοπομπαίοι τράγοι. Κρίμα, πρέπει να 'ταν ενδιαφέροντες τύποι.)

after midnight

Πήγα πενταήμερη και γύρισα.

Χτες βράδυ κοιμήθηκα στο κρεβάτι μου (σ'ένα μέρος που δεν ήταν πούλμαν), χωρίς κανέναν να κοιμάται πάνω μου (χωρίς να κοιμάμαι πάνω σε κανέναν). Χωρίς καθόλου θόρυβο. Ήταν περίεργο.

Συνηθίζεις τόσο εύκολα σε κάποια πράγματα. Πέντε μέρες και συνήθισα τα τραπέζια του πρωινού και τις πεταμένες κάλτσες της Α. και την Β. να παίρνει τηλέφωνο τους δικούς της και οι θόρυβοι (τα γέλια και οι φωνές και τα σκυλάδικα και τα βήματα στο διάδρομο) έγιναν ρουτίνα. Συνήθισα τον Β. που χτύπαγε κάθε τρεις και λίγο την πόρτα και συνήθισα μέχρι και να βγαίνω να του φωνάζω "σε βάρκα γεννήθηκες;" κάθε φορά που δεν έκλεινε βγαίνοντας.

Τώρα ψιλονυστάζω και προσπαθώ να βρω τι θα γράψω, αλλά κάνω χάζι τα στάτους και τα κόμμεντ στο φεισμπουκ και γελάω μόνη μου με τις φωτογραφίες σα χαζή. Αποσυντονίζομαι τελείως, αυτό το ποστ όσο πάει και καταστρέφεται.

Ρε γαμώτο, γιατί να είναι μόνο μία η πενθήμερη?

Έρχονται Χριστούγεννα και θα πάμε πενταήμερη* και ο κόσμος είναι ωραίος ξανάααα








(*για μένα θα είναι πάντα πενταήμερη και όχι πενθήμερη. όπως ΣΤΙΣ μία η ώρα.)