Τις προάλλες η διπλανή μου με ρώτησε πόσες θερμίδες έχει ένα κριτσίνι. Εγώ την κοίταξα με κενό βλέμμα ("...μα είσαι ήδη οδοντογλυφίδα!!"). Μετά της απάντησε η μπροστινή και μιλάγανε για θερμίδες, υδατάνθρακες και ποσοστά ενέργειας. Και πετάχτηκε και η απέναντι(επίσης οδοντογλυφίδα) και είπε πως κι αυτή θέλει ν' αρχίσει δίαιτα. Και γω άκουγα φρικαρισμένη ("Μα τι λένε;! Είναι όλες τους συλφίδες! Εγώ που δεν είμαι; Τι θα 'πρεπε να κάνω;;τιστοκαλολενεγιατιταακουωαυταμηπωςμεθεωρουνφαλαιναματιλεωσταματανατιςακουςεαυτε!").

Ο μπαμπάς μου είπε ότι αυτά τα προβάλλουν τα περιοδικά και η τηλεόραση. Είναι βλακείες, μην τ' ακούς.

Η Β. είπε ότι μάλλον δεν κάνουν όντως δίαιτα. Απλά τρώνε το φαΐ τους αντί για πατατάκια.

Η Α. είπε: "Ρε απλά κάποιοι άνθρωποι είναι βλαμμένοι! Καλό μου παιδί, κι εσύ βλαμμένη θες να'σαι;"

Η μαμά μου είπε: "Καλά. Τώρα με αυτά τα μέτρα, θα πεινάσουμε όλοι ούτως ή άλλως."

Sometimes I get annoyed.

There's no more to it.

Just, sometimes, I get annoyed.


[rather unrelated song that I absolutely love]